W czasie wojny polsko – bolszewickiej w 1920 roku na skrzyżowaniu dróg przed kościołem w Dołubowie doszło do bitwy między wycofującymi się wojskami radzieckimi a oddziałem wojska polskiego. Podczas tej walki nie ucierpiał nikt spośród miejscowej ludności. Wspomina się jednak o krwawej potyczce, w czasie której ginęli żołnierze obu stron. Grób Nieznanego Żołnierza na polach za wsią przypomina o wydarzeniach z 1920 r. Na cmentarzu pochowana jest nieznana liczba żołnierzy. Na jego środku znajduje się krzyż i kamień z napisem: „Tu leżą żołnierze polscy polegli za Ojczyznę w 1920 roku”.
Uderzenie znad Wieprza rozpoczęło się 16 sierpnia o świcie. Wojska polskie, skoncentrowane tu na odcinku stosunkowo wąskim i w niektórych punktach mające aż pięciokrotną przewagę liczebną nad swym przeciwnikiem, bez trudu przełamały jego linię frontu, odzyskały już w tym samym dniu Włodawę i osiągnęły linię rzek Bystrzycy oraz Wilgi. W dniach następnych formacje polskie kontynuowały szybkie natarcie i 18 sierpnia znalazły się na linii Biała Podlaska — Mordy —- Mokobody — Kałuszyn — Stanisławów. Dopiero wówczas, gdy wojska polskie zaczęły wychodzić na głębokie tyły formacji radzieckich, rozpoczęły one spóźniony odwrót. Jego linie były przecięte siłami polskich oddziałów, które parły gwałtownie ku granicy Prus Wschodnich, a więc wprost na północ, potem zaś skręcając nieco w kierunku północno-wschodnim. Wojska radzieckie pozbawione łączności, wyczerpane dotychczasowym wysiłkiem bojowym i zdziesiątkowane poniesionymi stratami, szukały wówczas ocalenia w przejściu granicy Prus Wschodnich, gdzie miały być internowane, lub zmuszone były drogę odwrotu na wschód torować sobie siłą. Doprowadziło to w konsekwencji do licznych bojów, starć i potyczek, stoczonych między innymi pod Dołubowem koło Brańska, między Ostrowią Mazowiecką a Zambrowem, w Śniadowie, pod Mławą, Chorzelami, Łomżą i Kolnem. Widownią dramatycznych wydarzeń był również Białystok.
Źródło: Dyskusja Biuletyn Wojewódzkiego Domu Kultury w Białymstoku 1990 Nr 2/3 (23)
